Etnometodologia nawiązywała w swoich podstawach teoretycznych do fenomenologii i stała w skrajnej opozycji do ówczesnego nurtu socjologii tradycyjnej. Etnometodolodzy chcieli zwrócić uwagę na fakt, że wyrażenia, za pomocą których komunikujemy się między sobą, chociaż są oczywiste dla każdego i samo-przez-się-zrozumiałe, pomagają nam w znacznie większym stopniu „ustawiać” świat, niż nam się wydaje. Do najbardziej znanych doświadczeń etnometodologów należały analizy rozmów prowadzonych przez ludzi w codziennych, życiowych sytuacjach. Aby zademonstrować, jak ogromna jest ilość znaczenia, które jest przyjmowane za pewnik w wypowiedziach życia codziennego, Garfinkel opracowuje technikę wykazywania nieporozumień w obliczu najbardziej oczywistych stwierdzeń lub zachowywania się w zupełnie inny sposób niż to, co jest zwykle i oczekiwane przez inne podmioty. Zgodnie z założeniami indeksyczności i refleksyjności członkowie grupy etnicznej, działając, nadają sens temu, co robią, to znaczy wyjaśniają; znaczeniem ich działania jest samo działanie. Opracowując zasady, na których opiera się szkoła etnometodologiczna, Garfinkel zainspirował się teoriami Edmunda Husserla , Alfreda Schütza , niektórymi założeniami funkcjonalizmu Talcotta Parsonsa oraz teoriami symbolicznego interakcjonizmu .

Etnometodologia i socjologia oficjalna

Zaskoczenie i konsternacja, ale także irytacja, jaką wywołałoby takie zachowanie, są według Garfinkela wskaźnikami niepewności i kruchości porządku społecznego, który jest uważany za pewnik. Nazwa wskazuje na zestaw metod, którymi posługują się członkowie grupy etnicznej, aby zrozumieć własną działalność, a Garfinkel ukuł ją w powiązaniu z terminem etnobotanika , używanym przez botaników do wskazania zestawu metod stosowanych przez grupę etniczną do zrozumienia botaniki . Dopuszczalne w grach (i) -etnometodologii"etnometodologii""etnometodologii" – x/twitter Analizy konwersacyjnej, metody spopularyzowanej przez Harveya Sacksa (ur. 1935 – zm. 1975), amerykańskiego socjologa i najwybitniejszego, obok Harolda Garfinkla, przedstawiciela etnometodologii. Kierunek ten ostatecznie nie zyskał większego grona zwolenników, ale niektóre z refleksji i metod badawczych etnometodologów zyskały z czasem pewne zainteresowanie.

etnometodologii

Według etnometodologów w każdej grupie etnicznej znaczna część znaczeń wypowiedzi dotyczących życia codziennego jest uznawana za pewnik. Etnometodologia nie usiłowała tłumaczyć ładu społecznego i porządku świata, w którym żyjemy. Założeniem etnometodologii jest w istocie, że wyjaśnienie naukowe, jak każda inna forma wyjaśniania, jest zrozumiałe tylko w odniesieniu do konkretnej sytuacji, w której jest wyrażane.

Etnometodologia (ang. ethnomethodology)

• Do najbardziej znanych doświadczeń etnometodologów należały analizy rozmów prowadzonych przez ludzi w codziennych, życiowych sytuacjach.
• Zgodnie z założeniami indeksyczności i refleksyjności członkowie grupy etnicznej, działając, nadają sens temu, co robią, to znaczy wyjaśniają; znaczeniem ich działania jest samo działanie.
• Etnometodolodzy chcieli zwrócić uwagę na fakt, że wyrażenia, za pomocą których komunikujemy się między sobą, chociaż są oczywiste dla każdego i samo-przez-się-zrozumiałe, pomagają nam w znacznie większym stopniu „ustawiać” świat, niż nam się wydaje.
• Przedmiotem zainteresowania etnometodologii były sposoby komunikacji językowej między ludźmi, z pomocą których określają szeroko rozumiany porządek świata społecznego.
• Etnometodologia nawiązywała w swoich podstawach teoretycznych do fenomenologii i stała w skrajnej opozycji do ówczesnego nurtu socjologii tradycyjnej.

Jej założycielem gaik wiosenny był Harold Garfinkel , faktycznie za akt założycielski tej nowej szkoły uważa się opublikowanie w 1967 roku jego studiów etnometodologicznych .

Etnometodologia

Była typowym przykładem mikroteorii, koncentrując się na wybranym aspekcie życia społecznego, jakim jest język i sposoby (tzw. etnometody), za pomocą ludzie porządkują wspólne widzenie świata. Wnioski i spostrzeżenia etnometodologów często uważano za banalne i nie wnoszące nic nowego do socjologii; w niektórych środowiskach socjologów etnometodologia była nawet przedmiotem zwykłych drwin. Przedmiotem zainteresowania etnometodologii były sposoby komunikacji językowej między ludźmi, z pomocą których określają szeroko rozumiany porządek świata społecznego.